"Malutkie cuda": nowy hit Apple TV
"Malutkie cuda" to komediowa opowieść o ekscentrycznym Michaelu Sleepie (Pearce Quigley), który od czasu zaginięcia przed siedmioma laty swojej ukochanej Clei wiedzie bardzo zwyczajne życie. Pracuje w sklepie z artykułami do majsterkowania, odwiedza swojego ojca Briana (Michael Palin) i ma nadzieję, że Clea wróci. Pewnego dnia Brian dzieli się z nim starym przepisem wykorzystującym wodę deszczową, koński nawóz i niemałą dawkę alchemii.
W serialu występuje plejada uwielbianych gwiazd brytyjskiej komedii, w tym Mackenzie Crook, Pearce Quigley, Lauren Patel, Sir Michael Palin, Sophie Willan, Jon Pointing oraz Paul Kaye.
Pierwszy sezon może pochwalić się perfekcyjnym wynikiem 100 procent pozytywnych ocen krytyków w serwisie Rotten Tomatoes. W marcu 2026 r. podczas festiwalu Series Mania zdobył również nagrodę dla najlepszego serialu w kategorii International Panorama.
Twórcą, reżyserem i scenarzystą jest Mackenzie Crook. Podczas Series Mania w Lille mieliśmy okazję porozmawiać z Crookiem o jego nowym serialu i nie tylko. Aktor wrócił także wspomnieniami do brytyjskiego "Biura". W trakcie wywiadu była obecna również producentka, Gill Isles, która podzieliła się swoją perspektywą na serial.
Mackenzie Crook dla Interii o serialu "Malutkie cuda"
Justyna Miś, Interia: Jak narodził się pomysł na "Malutkie cuda"? Wiem, że minęło 10 lat, zanim historia trafiła na ekrany.
Mackenzie Crook: - Pewnego razu trafiłem na historię szwajcarskiego alchemika Paracelsusa. W książce na jego temat znalazłem przepis na wyhodowanie małych magicznych stworzeń w słojach z wodą. Byłem bardzo zafascynowany, ale nie wiedziałem, jak wykorzystać ten pomysł. Odłożyłem go więc na bok i pozwoliłem mu dojrzewać, aż różne elementy zaczęły się ze sobą łączyć. Wiedziałem, że chcę pracować z Pearce'em Quigleyem, który gra Michaela. Chciałem też osadzić akcję na przedmieściach, a stworzenia ożywić za pomocą animacji poklatkowej. Stopniowo pomysł nabierał kształtu. Trzy lata temu zacząłem pisać scenariusz, a serial nakręciliśmy zeszłego lata.
Gill, jak zareagowałaś, kiedy usłyszałaś o tym pomyśle i przeczytałaś scenariusz?
Gill Isles: - Pomyślałam, że to bardzo nietypowy, ale wspaniały pomysł. Kiedy przeczytałam scenariusz, wszystko zaczęło nabierać sensu. Wcześniej pracowałam już z Pearce'em Quigleyem, więc od razu słyszałam w głowie jego głos, kiedy czytałam tekst. W pewnym momencie po prostu dajesz się porwać tej historii. Akcja rozgrywa się w tak zwyczajnym świecie, że wydaje się to zupełnie prawdopodobne. To zasługa Mackenziego i jego scenariusza.

Czy od początku zakładałeś, że zagrasz jedną z postaci?
Mackenzie Crook: - Nie. Na początku w ogóle nie myślałem o tym, że będę grał w tym serialu. Wydawało mi się, że tym razem zajmę się wyłącznie reżyserią. Ostatecznie jednak inni namówili mnie, żebym przyjął jedną z ról. Cieszę się, że się na to zdecydowałem, bo bardzo lubię tę postać. Napisałem go jako głupka, ale teraz patrzę na niego z większą sympatią i empatią. Mam wrażenie, że życie dało mu w kość, podobnie jak jego pracownicy, i po prostu trochę mi go żal.
Jak reżyseruje się samego siebie? Na przykład w pierwszym odcinku.
Mackenzie Crook: - Chyba byłem trochę zrzędliwy. Musiałem nosić długi kucyk. (śmiech) Ale jestem do tego przyzwyczajony. W swoich poprzednich projektach też zawsze grałem, więc to dla mnie nic nowego.
Jedną z rzeczy, które zwróciły moją uwagę w pierwszym odcinku, jest balans między melancholią a humorem. Jak zachować tę równowagę podczas pisania scenariusza, żeby nie przekroczyć pewnej granicy?
Mackenzie Crook: - Ta równowaga jakoś sama się pojawiła w trakcie pisania. To nie jest tak, że celowo umieszczam konkretną liczbę żartów w scenariuszu. Po prostu wiem, jaki ton chcę zachować i kiedy przyda się lżejszy moment. Sama historia jest dość smutna. Opowiada o samotnym mężczyźnie, którego dziewczyna zaginęła i być może nie żyje. Na papierze to brzmi więc jak smutna opowieść, ale od początku wiedziałem, że chcę zrobić komedię. Melancholię można połączyć z humorem. Trzeba do tego podejść z ostrożnością, tylko wtedy to działa.
Gill Isles: - Myślę, że duża w tym zasługa również Pearce'a. Jego kreacja jest bardzo subtelna. Nie pokazuje wprost: "Jestem smutny" albo "To żart". Jest świetny w tym, co robi, i doskonale odnajduje się w tej roli. Dzięki temu jeszcze lepiej wybrzmiewa to, co zostało napisane w scenariuszu.
Czy melancholia często towarzyszy wam w życiu codziennym?
Mackenzie Crook: - Chyba tak. Jestem szczęśliwym człowiekiem, mam wspaniałe życie, rodzinę i przyjaciół. A jednak ciągnie mnie do smutnych historii i piosenek. Moje ulubione utwory to zwykle ballady, te smutne. Nie wiem, z czego to wynika, ale jest coś pięknego w smutku i melancholii.
Gill Isles: - Jestem raczej optymistką, ale kiedy mam odpowiedni nastrój, nie ma nic lepszego niż smutna piosenka. Myślę, że w życiu chodzi właśnie o równowagę. Ogólnie nie powiedziałabym jednak, że jestem szczególnie melancholijna.
Mieliście jakieś obawy przed pokazaniem serialu brytyjskiej publiczności?
Mackenzie Crook: - Tym razem byłem bardzo zadowolony z efektów naszej pracy już na etapie montażu. Kiedy kończyliśmy kolejne odcinki, byłem zachwycony. Serial okazał się znacznie lepszy, niż się spodziewałem, i zupełnie inny, niż wyobrażałem go sobie podczas pisania. Dlatego przed premierą czułem przede wszystkim ekscytację. Nie mogłem się doczekać, aż ludzie go zobaczą. Oczywiście, coś mogło pójść nie tak. Widzom mógł się nie spodobać. Nie byłem ślepo pewny siebie, po prostu chciałem pokazać im to, co stworzyliśmy.
Gill Isles: - Oboje czuliśmy, że to naprawdę dobry serial, ale nigdy nie wiadomo, jak zareaguje publiczność. Sami go pokochaliśmy, podobnie jak pracę nad nim. Całe to doświadczenie było wspaniałe, więc pozostawało nam mieć nadzieję, że widzowie też go polubią. Ich reakcja przerosła nasze najśmielsze oczekiwania. Ludzie naprawdę go polubili. Serial przyniósł im mnóstwo radości i wzbudził wiele ciepłych emocji.
Z czego może wynikać tak pozytywny odbiór przez publiczność?
Mackenzie Crook: - U podstaw tej historii leży świadomie wpisana w nią życzliwość. Bohaterowie są dobrzy dla innych. W kontraście do tego, co dzieje się dziś na świecie i o czym słyszymy w wiadomościach, ludzie chyba po prostu potrzebują odrobiny ciepła. Dobrze przyjęli to, że w serialu nie ma przemocy ani złośliwości. Myślę, że w obecnych czasach to coś, co pozwala odetchnąć i nabrać sił.
Mackenzie, chciałabym nawiązać także do twojej roli w brytyjskim "Biurze". Czy fani nadal podchodzą do ciebie i wspominają tę postać?
Mackenzie Crook: - Tak, zdarza się. Coraz rzadziej, ale wciąż. Na początku ludzie kojarzyli mnie tylko z "Biurem" i krzyczeli coś do mnie na ulicy albo z przejeżdżających samochodów. Z czasem jednak zaczęli kojarzyć mnie też z innymi produkcjami. Ostatnio najczęściej z "Detektorystami", a teraz również z "Malutkimi cudami".
W Polsce też mamy własną wersję "Biura". Czy oglądałeś jakąś poza tą brytyjską?
Mackenzie Crook: - Nie widziałem żadnej z pozostałych wersji, nawet amerykańskiej. To fascynujące, że ten serial tak dobrze przyjął się również w innych krajach i żyje własnym życiem. Uwielbiam "Biuro". Ten serial otworzył mi wiele drzwi i pozwolił mi dalej pracować w tej branży, za co jestem bardzo wdzięczny.

Mackenzie Crook: kariera
Mackenzie Crook to brytyjski aktor, scenarzysta i reżyser, znany przede wszystkim z roli Garetha Keenana w kultowym serialu komediowym "Biuro". Międzynarodową popularność przyniosła mu także kreacja Ragettiego w serii "Piraci z Karaibów". Widzowie mogą go kojarzyć również z serialu "Gra o tron", w którym wcielił się w Orella, oraz z brytyjskiej produkcji "Detektoryści", którą stworzył, napisał i wyreżyserował.







